Beschrijving :

De casuaris werd voor het eerst waargenomen in 1596 op de Banda eilanden.
De vogel werd cadeau gedaan aan een Nederlandse kapitein.
De gever wou laten zien hoe gevaarlijk de vogel kan zijn, maar dit liep uit de hand.
De vogel werd agressief en doodde de kapitein.
De vogel werd naar Amsterdam vervoerd en werd geschonken aan de heilige keizer Rudolf de tweede.
Men wist toen nog bijna niets over de vogels en ze waren ook niet in staat de vogels in leven te houden.
Pas na 1800 werden er succesvol vogels gehouden.
Rond 1865 werd er voor het eerst in gevangenschap mee gebroed.
De kuikens overleefden geen van allen.
Pas in 1957 was er voor het eerst een succesvol broedsel dat overleefde.
Het kuiken was te bewonderen in de San Diego Dierentuin.
Hij heeft daar zeker 31 jaar geleefd. In 1962 had de Tarongo Zoo ook een kuiken, helaas stierf deze vrij kort daarna.
In de periode van 1973 tot 1982 zijn er in het Australische reptielenhuis zo’n 98 kuikens uit het ei gekropen.
Sommige van de vogels hadden 2 jaar achter elkaar een succesvol broedsel maar daarna niet meer.
Ook zijn er vogels die blijven broeden, met succes.

De Helmcasuaris wordt de strijder van het regenwoud genoemd( The Rainforest Warrior).
Hij is een solitair levend dier dat alleen een vrouwtje in de buurt accepteert tijdens het paarseizoen.
Hij heeft een sterk, zwaargebouwd lichaam met krachtige poten.
De slagpennen zijn vervormd tot dikke hoornschachten en hij heeft er nog maar zes.
De poten worden gebruikt om te rennen en om zich te verdedigen.
De binnenteen is namelijk uitgerust met een scherpe, 12 cm lange klauw, die dodelijke wonden kan toebrengen.
Op hun kop hebben ze een stevige helm, hieraan danken ze hun naam. De helm wordt door de neus -en schedelbeenderen gevormd en dient als bescherming.
De vogel rent met hoge snelheid door het woud en dan kan het voorkomen dat hij zich stoot, door de helm raakt hij niet levensbedreigend gewond. Aan de nek bevinden zich vlezige lellen, die afhankelijk van de stemming van kleur veranderen.
Het verenkleed is bij beide geslachten zwart, de achterkant van de hals is rood, terwijl het kopgedeelte blauw is.
Helmkasuarissen kunnen niet vliegen maar ze kunnen hard rennen en vanuit stilstand zo'n 1,5 meter hoog springen.
Ze kunnen snelheden tot 50 km/u halen. Verder zijn het prima zwemmers.


Geschiedenis:

Dit is de "Phorusrhacos inflatus" uit de tijd van de dinosauriers, de voorouder van de kasuaris. Hiernaast(rechts) een wat recentere reconstruktie van de kop van deze vogel, die als Engelse benaming "Terror bird" meekreeg. Destijds al een gevaarlijk dier, dus....


Geslachtsonderscheid :

De hennen zijn groter dan de hanen.
Rechtopstaand is een hen 160-170 cm groot en een haan 140-150 cm.
Een hen weegt 59 kg en een haan 34 kg.
Behalve in de paartijd worden de vogels niet in paren gezien.
Het vrouwtje legt 3-6 eieren. Het mannetje broed deze uit.
Hij zorgt ook voor de jongen.


De jongen:

De eerste 3 tot 6 maanden zijn de kuikens bruin en hebben ze zwarte strepen over de lengte van hun lichaam.
Als de eieren worden uitgebroed met een broedmachine, moet je er rekening mee houden dat de jongen niet zelf gaan eten. In de natuur wordt hun dat door de vader geleerd. Op een kunstmatige manier is dit aan te leren met behulp van een kippetje, dat tegelijkertijd wordt uitgebroed, maar al van nature de neiging heeft al het voedsel van de grond op te pikken. Dit gedrag nemen de jonge kasuaris-kuikens dan over.

Kleine vechtersbazen.


Verspreidingsgebied :

Op Nieuw Guinea en het noordoosten van Australië (De gebieden waar heel vroeger deze twee continenten aan elkaar zaten ) komen deze soms meer dan 75 kg wegende vogels in de tropische regenwouden nog slechts in kleine getale voor.


Natuurlijke leefomgeving:

Heel oud filmpje van de TROS over de Helmkasuaris

Het leefgebied bestaat uit regenwouden maar ook aangrenzende savannebossen en fruitteeltgebieden.
In het wild is de vogel noodzakelijk voor het voortbestaan van de regenwouden.
Omdat de vogel zoveel fruit eet en grote afstanden aflegt worden de zaden van verschillende bomen goed verspreidt.
Verdwijnt de vogel dan verdwijnen er ook veel soorten bomen omdat de vogel een belangrijke verspreider is voor de zaden.


Natuurlijke voeding:

De helmkasuaris eet vooral vruchten die hij vindt op de grond.
Hij kan vruchten eten die voor andere dieren giftig zijn.
Daarnaast eet hij ook paddenstoelen, insecten en kleine gewervelden.


In gevangenschap:

Casuarissen zijn agressieve vogels.
In sommige gevallen kan een paar zonder moeite met elkaar samenleven zonder agressief te zijn tegen elkaar.
Ze zijn echter wel agressief tegen de verzorger.
In andere gevallen wordt het mannetje apart gehouden van het vrouwtje.
Met veel moeite worden ze tijdens de paartijd bij elkaar gezet maar moeten ze in de gaten gehouden worden omdat ze anders elkaar afmaken.
In deze gevallen is het beter dat de vogels beschikken over grote verblijven zodat ze elkaar maar zelden tegen hoeven te komen.


Broeden en levenscyclus :

Het grootste deel van het jaar leeft de vogel alleen, ze hebben allemaal een eigen territorium.
Het is niet bekend hoe groot het territorium is.
Het zijn solitaire dieren die hun territorium verdedigen tegen andere helmkasuarissen.
Tijdens de paartijd zoeken de Casuarissen elkaar op, bij de cloaca van het wijfje zit een voor het mannetje onweerstaanbare bal.
Het mannetje is in deze tijd niet bij het vrouwtje weg te krijgen want hij weet dat ze hem eieren gaat bezorgen.

Parende Kasuarissen
Ze paren regelmatig tot het wijfje begint te leggen.
Als ze 4 tot 6 eieren gelegd heeft wordt ze weggejaagd.
Voordat de paring plaatsvindt, zijn de vogels heel close met elkaar.
Ze vertonen echt gedrag dat je kunt vergelijken met wat wij verliefd noemen.
Ze eten samen en overal waar je ze ziet zijn ze met elkaar.
Als het paren in aantocht is gaat het mannetje voor het vrouwtje dansen, hij loopt om haar heen en maakt lage geluiden.
Tijdens het broedseizoen zoeken mannetjes en vrouwtjes elkaar op en blijven dan enkele weken bij elkaar.
De gebieden kruisen wel aan elkaar maar het komt zelden voor dat de vogels elkaar tegenkomen want ze laten duidelijk horen dat ze in de buurt zijn.
Dit doen ze door trommelgeluiden en bromgeluiden te maken.
Het geluid wat ze maken zit aan de onderkant van wat een mens kan waarnemen, zo'n 23 herz.
Als je niet weet wat het is dan klinkt het best beangstigend.
Vooral als er jongen zijn kan je maar beter bij de vogel uit de buurt blijven, want hij valt alles aan wat beweegt.
Z’n middelste teen met de scherpe klauw is dan een gevaarlijk moordwapen.
Ze deinzen nergens voor terug. Geen berg is hen te hoog als de jongen bedreigd worden.
Dus in het broedseizoen is de helmkasuaris extra gevaarlijk.


Huisvestingseisen :

Als je een Helmcasuaris wilt gaan houden moet je goed opletten dat je aan alle huisvestingseisen voldoet.
Doe je dit niet dan loop je het risico dat het dier uitbreekt.
Als ze nog klein zijn dan is het niet zo’n probleem, maar een volwassen vogel is levensgevaarlijk.
Het vertrek van de Casuaris moet helemaal omheind zijn en er moet ook gedacht worden aan beschutte plekken op warme dagen zodat hij zich terug kan trekken.
Omdat de Casuaris uit tropische gebieden afkomstig is moet je in de winter een binnenhok hebben zodat de vogel niet in een te koude omgeving komt.
De minimumtemperatuur moet rond de tien graden liggen.

Als het echt niet anders kan dan is het wel mogelijk om de vogel in de winter buiten te laten lopen zorg er dan wel voor dat er een afdak is waar hij kan schuilen als het nodig mocht zijn.
De beschikbaarheid van een schuurtje of afdak moedigt de dieren ook aan om tot paren over te gaan.
Om het de vogels naar de zin te maken kan je het beste het verblijf zo natuurlijk mogelijk inrichten.
Niet iedereen heeft de beschikking over evenveel ruimte dus de een kan beter aan de eisen voldoen als de ander.
Het belangrijkste is dat de vogels het naar hun zin hebben en beschikken over de ruimte zodat ze naar buiten kunnen.
Elementen zoals struiken bomen of rotsen kunnen helpen bij het stimuleren van de vogels om te gaan broeden.
De Casuaris is een agressieve vogel die alleen in de paartijd een paartje vormt.
Zorg daar met de huisvesting ook voor zodat ze elkaar niet afmaken.
Het is voor beide beter dat ze elkaar wel kunnen zien zo is het de volgende periode makkelijker om ze te koppelen.
Het is het beste om alles zo aan te leggen dat je tijdens het voeren en schoonmaken de omheining zo min mogelijk hoef te openen.
Dit is veiliger voor jezelf en ook beter voor het natuurlijke gedrag van de vogel.
Houd bij de aanleg van het verblijf rekening met een ingang voor een vrachtwagen of bestelwagen.
De vogels wegen namelijk behoorlijk en hoe minder je hoeft te slepen bij het verplaatsen, hoe beter.
Tijd is in noodgevallen vaak bepalend over leven en dood.
Om de casuaris veilig te huisvesten moet de omheining stevig zijn.
De poten van de Casuaris zijn enorm krachtig dus moet het omheinen wel vakkundig gebeuren.
De hekken worden vaak begroeid met klimplanten.
Zo bied je schuilplekken en bescherming aan de vogels.
De hekken moeten minsten 170-180cm hoog zijn.
De vogels kunnen behoorlijk springen dus kan je beter het zekere voor het onzekere nemen.
Het is in het verleden al meer dan eens voorgekomen dat door een te laag hek een vogel ontsnapte en een andere Casuaris of mensen aanviel.
Het blijkt wel dat je goed geïnformeerd moet zijn voordat je een verblijf gaat maken voor de Casuaris.
Doe je iets niet goed dan kan het ernstige gevolgen hebben voor het dier voor andere dieren maar ook voor jou.
Omdat de dieren zo'n agressieve natuur hebben is het niet mogelijk om meerder soorten bij elkaar te houden.
Casuarissen vallen alles aan wat in de buurt komt.


De Dwergkasuaris

De dwergkasuaris is een heel stuk kleiner dan de helmkasuaris. Hoewel deze Kasuarissen zich ook 's-nachts in de dichte bossen plegen op te houden, lopen ze overdag soms in kleine groepjes, in ganzemars door het hoge moerasgras, waarbij alleen hun koppen er bovenuit steken.

Soms gaan ze in draf over en voeren ze loodrechte sprongen van 1 tot 1,5m hoog uit.
Als ze bij een stroom of plas aankomen wijken ze niet van hun richting af; ze waden of zwemmen er doorheen.
Men heeft de vogels ook zien baden, waarbij ze geruime tijd stil in het water bleven zitten met uitgezette vleugels en veren.
Behalve allerlei afgevallen vruchten en noten, worden ook vissen, hagedissen, kikkers en insekten gegeten.
Ze zoeken overdag graag beschutting in dichte struiken, want ze zijn schuw van aard.


De Oranjehalskasuaris

De oranjehalskasuaris komt voor in de laaglanden van West-Papoea en op de eilanden Japen, Batana en Salawati (Indonesië).
Verder in Papoea-Nieuw-Guinea tot aan de rivier de Ramu in de provincie East Sepik.
Ze zijn alleen te vinden langs de oevers of rivieren en kustgebieden, moerassige laaglanden en bosrijke gebieden.

Het is de meest bedreigde ondersoort van de drie; ze zijn bijna uitgestorven en staan daarom op de "Rode lijst".